سکونتگاهی برای همه

آقای احمدی‌نژاد! من آزاد هستم

مسیح علی نژاد در اعتماد ملی می نویسد ، او را تا کنون از نزدیک ندیده ام ولی متنش دلنشین است زیرا حرف مردم است فکر می کنم او را به اندازه قامت قلمش که گویا می خواهد دنیا را وصف کند می شناسم.این نوشتار امروز در اعتماد ملی چاپ شده است حتما بخوانید.

پی نوشت :

من متوجه نشدم مسیح اسم مرد است یا زن!!!

-----------------------------------------------

محمود احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور ایران برای چهارمین‌بار در مجمع عمومی سازمان ملل حاضر شد و همانند گذشته با افتخار سخن از آزادی در ایران گفت و نسبت به رعایت حقوق شهروندی در ایران چنین بالید:<اگرچه در آمریکا سخن گفتن علیه یونیفورم نظامی مجازات دارد اما در ایران تنها چیزی که مجازات ندارد سخن گفتن علیه مسوولا‌ن است. در ایران آزادی‌ها بسیار بالا‌تر از آن است که شما تصور می‌کنید و انتقاد از مسوولا‌ن به صورت مطلق آزاد است و تنها اگر کسی به حقوق دیگران تجاوز کند به آن رسیدگی خواهد شد.>

اینجا ایران است؛ جایی که رئیس‌جمهورش با علا‌قه شدید هر سال شال و کلا‌ه می‌کند تا به نیویورک برود و فخر آزادی ما را به عالم بفروشد. اینجا سرزمین من است، جایی که رئیس‌جمهورم معتقد است انتقاد از مسوولا‌ن به صورت مطلق آزاد است. چهار سال است که این قصه زیبای آزادی مدام و مکرر تکرار می‌شود. ما پای صحبت‌های آقای رئیس‌جمهور می‌نشینیم و او در مقابل حضار و ناظران خارجی چنان بر طبل رسوایی رسانه‌های خارجی می‌کوبد وآنان را اسیر و وامانده می‌داند و ما را سرافراز و بالنده که خود هم مانده‌ایم مبادا راستی در ایالا‌ت متحده توهین به یونیفورم نظامی جرم است و در سرزمین ما نه تنها چنین نیست بلکه ما از آزادی مطلق برای نقد برخورداریم و خود بی‌خبر مانده‌ایم. وقتی رئیس جمهورمان با همین افتخار بی‌نظیرش می‌گوید که در ایران زندانی سیاسی نداریم و آزادی بالا‌تر از تصور دیگران در ایران برقرار است، همانند همیشه من و باقی روزنامه‌نگاران هیچ به روی خودمان نیاوردیم که عمادالدین باقی و باقی روزنامه‌نگاران محبوس و محروم از کار، به جز نقد دلسوزانه مسوولا‌ن هیچ نکردند که سزایشان یا چهار دیوار و یک سقف به مفهوم واقعی زندان شد و یا حبس در خانه و توقیف رسانه و توقف چاپ کتاب و آثار‌شان در وزارت فرهنگ ارشاد تحت نظارت همین دولت نیز نوع دیگری از زندان شد برای کسانی که در آثار و کار خویش جز نقد و نظر چیزی ننوشتند. قطعا از تجاوز به حقوق دیگری اگر در این آثار بایگانی‌شده در وزارت فرهنگ و ارشاد خبری بود، بی‌شک آنان نیز همانند خود آقای رئیس‌جمهور، سزا و جزای قانونی را حق خود می‌دانستند اما سال‌ها است که نه به دانشجویان، نه به زنان و نه به نویسندگان و روشنفکران دینی و فرهنگی که هنوز در زندان حقیقی و مجازی محبوس مانده‌اند کسی توضیح نمی‌دهد که آیا نوشتن و دگراندیش بودن و انتشار چند مقاله و کتاب و ایراد یک سخنرانی و یا نشستن بر زمین دانشگاه و حضور در مقابل دادگاه و گاه اعتراض به برخی قوانین تبعیض‌آمیز، در قاموس تصمیم‌گیران، تجاوز به حقوق دیگری محسوب می‌شود؟ در حال حاضر کسانی به همین جرم پرونده مفتوح و قطور در دادگاه‌ها دارند و برخی دیگر گوشه زندان نشسته و در انتظار مرخصی به سر می‌برند و باقی نیز دانشجویانی هستند که از ادامه تحصیل محروم مانده‌اند و زنانی که هر روز برای پرونده‌های مکرر خویش محکوم می‌شوند و در نهایت با درایت رئیس قوه قضاییه برخی احکام معلق می‌ماند.

چگونه ممکن است آزادی مطلقی که رئیس‌جمهور ایران فخرش را در ایالا‌ت متحده فروخته است مشمول حال اهالی فرهنگ و اندیشه این کشور نشود؟ روزنامه‌ها که توقیف می‌شوند، سایت‌ها و وبلا‌گ‌های شخصی روزنامه‌نگاران نیز یکی پس از دیگری مشمول فیلترینگ می‌شود و به هزار شکوه‌نامه نیز پاسخ داده نمی‌شود آیا جماعت خبر و نظر با ادوات کلمه و عکس و و در نهایت اندیشه، به حقوق کسانی تجاوز کرده‌اند و از دیوار کسی بالا‌ رفته‌اند که مجازات برایشان در نظر گرفته می‌شود؟ ‌ به هر تقدیر فخرفروشی رئیس‌جمهور ایران در مقر سازمان ملل تکرار می‌شود و سکوت ما در برابر این افتخار نیز. به گمانم برای آنکه او را یاری کنیم تا به واقعیت نزدیک‌تر شود تا هم او و هم ما با صدایی مشترک فخر این آزادی را به جهان بفروشیم باید کاری کنیم.هر یک از ما به سهم خویش گوشه‌ای از این ردای نزار آزادی که به تن‌مان زار می‌زند را بالا‌ بکشد تا دیگر وقتی احمدی نژاد یا هرکس دیگر در میان مردمی از سرزمین‌های دیگر نام ایران را در کنار آزادی و رعایت حقوق شهروندی زمزمه می‌کند، شرمگین پرسش‌های ساده چند خبرنگار خارجی نباشیم.

گمان نکنیم که این اقدام بیهوده است و ره به جایی نمی‌بریم؛ هر کس به وسعت و بضاعت خویش چشم امید ببندد و کاری بکند. توانایی گرفتن حقوق دیگران را اگر نداریم برای گرفتن حقوق خود از دریای بیکران این <آزادی مطلق> آستین بالا‌ بزنیم. اصلا‌ فرض کنید این یک فراخوان است. همه کسانی که گمان می‌کنند به جای شاخ و شانه کشیدن برای سخنان رئیس‌جمهور و به رخ کشیدن اینکه آزادی در ایران وجود ندارد، می‌شود راهی رفت تا او را در مقابل یک اقدام انجام شده قرار داد، طلب کوچک خویش را به مرحله اجرا دربیاورند و حداقل از رئیس‌جمهور بخواهند بر آنچه که گفته پایبند باشد. من قطعا قواره‌ام به نویسندگان قدر کشورم نمی‌خورد که طلب فرهنگی‌ام از دولت احمدی‌نژاد با میزان بدهی سنگینی که این دولت به نویسندگان و ناشران خوشنام کشورم دارد، برابری کند اما در همین حد و اندازه خردی که دارم از آزادی مطلقی که احمدی نژاد خبرش را در مقر سازمان ملل داد خرسندم و بی‌هراس از عاقبت کار، گوشه‌ای از این وعده بزرگ احمدی‌نژاد را می‌گیرم تا هم به او و هم به <آزادی مطلق> کمک کنم. سه سال در راهروهای وزارت ارشاد دولت احمدی‌نژاد دویدم اما به کتابی که در دولت قبلی مجوز چاپ داده شده بود اجازه چاپ مجدد ندادند، به کتاب جدیدم نیز مجوز چاپ ندادند. ‌

و حالا‌ سهم ما چیست؟ آن روز که منیژه حکمت کارگردان مشهور فیلم زندان زنان به عنوان یک زن ایرانی اعلا‌م کرد که اگر فیلمش مجوز پخش نگیرد به مقابل مجلس شورای اسلا‌می می‌رود و در یک اقدام نمادین اقدام به سیگارفروشی در مقابل ساختمان مجلس می‌کند، جوانی کردم و بر او خندیدم ولی این‌بار خودم چنین می‌کنم. کتابم را با هزینه خودم توسط یک ناشر ایرانی مستقر در خارج از ایران منتشر می‌کنم و امید دارم که با فروش آن، هم مخاطب و هم دولت گواهی می‌دهند که هیچ تجاوزی به حقوق دیگران نکرده‌ام که سزایم پیگیری قانونی باشد. پس سهم من از آن آزادی مطلق اگر توسط دولت احمدی‌نژاد داده نشد خودم برای کسب آن تلا‌ش کردم با این تفاوت که دیگر معتقد به ماندن و هراس از بازگشت به ایران نخواهم بود. به ایران برمی‌گردم و با نسخه‌هایی از کتاب <من آزاد هستم> جایی در میدان انقلا‌ب یا شاید هم خیابان پاستور چند روزی می‌نشینم تا کتابم را بفروشم. برای فروختن کتاب هیچ شرمی هم ندارم چون برای اینکه از اتهامات تکراری و کهنه وصل بودن به سامانه‌های خارجی و کمک‌های مالی سازمان‌های خارجی برهم باید بی‌شک با حسابی پاک بر‌گردم تا باکی از بازخواست نباشد اما پیش از انتشار و اقدام این را نوشتم تا بگویم دنبال هیچ جنجالی هم نیستم. موضوع خیلی ساده است: <در ایران آزادی مطلق وجود دارد و تنها چیزی که مجازات ندارد سخن گفتن علیه مسوولا‌ن است.> من هم گردنم در برابر قانون از مو باریک‌تر است و اگر فراتر از این وعده احمدی‌نژاد نوشته‌ام، تسلیمم در غیر این صورت این دولت است که باید سکوت کند و بی‌هیچ جنجالی تسلیم باشد و حامی.نمی‌گویم نگران نیستم و اصلا‌ نمی‌ترسم اما دلم قرص است به همین وعده آخر آقای رئیس و تا دو ماه و نیم دیگر با کتاب <من آزاد هستم> که یک قصه کاملا‌ معمولی از زندگی یک زن خبرنگار در روزهای انتخابات ریاست‌جمهوری نهم است برمی‌گردم به ایران. این سهم من است و به گمانم هر ایرانی‌ای باید سهم خودش را اینگونه از مسوولا‌ن بگیرد. پس از این فراخوان هر کسی نامه‌ای نوشت یا کاری عملی در راستای احقاق حقوق خود انجام داد من به اندازه خودم در انتشار خبرش یا هر گام دیگر حامی می‌شوم و یاری می‌کنم. دیگران هم مرا یاری کنند. ابایی از یاری طلبیدن ندارم و دلگرمم به اینکه تنها نیستم.

 

 

   + محمدرضا منعام ; ٧:۳۱ ‎ب.ظ ; شنبه ٦ مهر ۱۳۸٧
    پيام هاي ديگران ()